‘Listening and learning 👂’

‘s –Hertogenbosch 1-7-2015

“De wensen en behoeften van de klant staan centraal.” Dat hoorde ik een Marketing & Communicatie docent zeggen, tijdens een bezoek aan de Kamer van Koophandel in Eindhoven. “Dat is waar marketing en communicatie om draait.” sloot hij af. Vroeger, toen reclame en marketing net zijn opmars maakte, was dat niet zo. De verzender van de boodschap hield weinig rekening met de ontvanger. De boodschap bestond uit wat de verzender wilde laten zien en/of horen. Vandaag de dag zorgt dat de verzender weet wat de ontvanger wilt zien en/of horen. De boodschap wordt voortaan opgemaakt, uitgaand van de informatie over wensen en behoeften. Om deze informatie te vergaren, hoef je soms enkel goed te luisteren… Continue reading

‘Mis je’

mis je

Ik weet nog dat, nadat ik de uitslag van mijn cito-toets binnen had, ik zonder jas en papiertje in hand, rennend naar jouw huis ging. Eenmaal daar was ik buiten adem en drukte ik op de bel. Ik wilde je persoonlijk zien en spreken. Daarom rende ik liever dan dat ik je telefonisch sprak. We hadden elkaar niet eens beloofd om dit te doen. We wisten het gewoon. “Wat heb je?!” vroeg ik. Je had jouw uitslag ook in jouw hand. We keken en vergeleken elkaar’s score. Wat onze scores waren, verbaasde ons allebei… Continue reading

‘Istanbulletin’

Heb je wel eens meegemaakt dat je echt bijna uitgehongerd was? Dat jouw maag zichzelf begint te verteren door het gebrek aan voeding? Dat je dan uit eten gaat en eten bestelt, maar dat het echt niet op schiet. Tien minuten later heb je niets. Kwartier later nog niets, twintig minuten, dertig minuten… dan! Dan… komt de ober eindelijk met eten. Jouw eten. Elke stap die hij richting jou zet, vult jouw hoofd met spanning en jouw ogen met fonkelingen. Dat euforische gevoel dat je krijgt, terwijl hij de glimmende borden met versierd eten voor je neer legt en “smakelijk eten” zegt. Het moment dat je het aanschouwt en denkt: “waar ben je heel mijn leven geweest, lasagne? Ik heb sinds de burgeroorlog niets meer gegeten, lijkt het wel.” Je pakt jouw mes en vork en verwelkomt het eten door erin te snijden, alsof je het omarmt met beide armen. Blijdschap. Dat gevoel. Zo voelde ik me, toen ik zag dat ze me tegemoet liep vanuit het winkelcentrum, door de glazen wanden heen. Continue reading

‘Child at Heart ❤’

De laatste tijd ben ik een beetje in de ban van kinderen. De ontwikkelingen in mijn leven en het leven van naasten zorgen hier vooral voor. Mijn vrienden gaan trouwen, worden zwanger en krijgen kinderen. Ik ben niet zo lang geleden oom geworden, van een héél lief nichtje die Hira heet (maşallah). Ook heb ik een broertje waar ik zielsveel van houd. Ik zou mijn leven geven voor hem, maar toch heb ik zo het gevoel dat ik niet een goede broer ben. Niet goed genoeg. Niet zo goed als ik zou kunnen zijn. “Ik zou meer tijd met hem moeten doorbrengen. Ik zou hem meer aandacht moeten geven” zeg ik altijd tegen mezelf. Mensen zeggen dat ik overdrijf en dat ik goed voor hem ben. Ik weet het niet… Continue reading

‘Say what you want, butt…’

De laatste tijd word je doodgegooid met billen lijkt het wel. Een heuse kontenlawine. Waar vroeger een flinke voorgevel de aandacht trok, zou een welgevormd achterwerk nu wel eens de reden kunnen zijn waarom bent aangenomen als secretaresse. Hoe groter de billen, hoe beter. Echter, ze dienen wel goed gevormd te zijn. Je moet ze trainen dus. Overal zie je het nu terug. In de media, in de fitnessruimtes, zelfs op je werk of school. Iedereen is met hun zitvlak bezig. Meisjes die zich eerst onzeker voelden over hun borsten, hebben er een nieuw gebied bij om zich zorgen over te maken. Waardoor komt dit? In mijn mening, vooral door de seksualisering van de maatschappij. Dit zorgt ervoor dat alles wat we zien en meemaken normaal lijkt. Dus ook alle halfopen konten in de videoclips, in de sportschool maar ook op straat. Continue reading

‘Niet meer, niet minder.’

Ongetwijfeld heb je de commotie rondom Wilders’ zijn uitspraak over Marokkanen op een of andere manier opgepikt. Als dit niet het geval is, dan leef je vast in een grot. Daarbij ook nog eens onder een steen, in die grot. Geert Wilders heeft het publiek tijdens een toespraak op de uitslagenavond (van de gemeenteverkiezingen) van zijn partij in Den Haag gevraagd of ze “meer of minder Marokkanen” in de stad willen. De zaal scandeerde daarop “minder, minder”. Wilders antwoordde weer daarop: “nou, dan gaan we dat regelen” met een glimlach.
Continue reading

‘In de ban van Sarban: Part 2’

Vorige keer konden jullie lezen over ‘Afghaans Restaurant Sarban‘ in Tilburg. Omdat het zo veel informatie in een keer was, had ik besloten om het op te delen in twee. Dit keer is deel twee van het verhaal aan de beurt. Nu gaan we wat dieper in het onderwerp ‘eten’. Hier kun je part 1 terug lezen. Als je deze niet wilt lezen, heb je hier een ultrakorte samenvatting: goede service. Natuurlijk ligt het veel genuanceerder dan dat, maar goed. Tijd voor eten…
Continue reading

‘In de ban van Sarban: Part 1’

Eten. Eten is een primaire levensbehoefte. Eten valt onder ‘fysiologische behoeften’ in de Piramide van Maslow. Het is een simpele basis behoefte voor het overlevingsproces. Dat betekent echter niet meteen dat je ‘simpel’ en ‘basis’ hoort te eten. Je kunt zelf bepalen hoe mooi en gedetailleerd je het eten wilt maken (of laten maken). Met deze gedachtegang heb ik besloten om af en toe eten en restaurants te bespreken. Graag deel ik mijn speciale ervaringen over verschillende gerechten, keukens en horeca. Ik kan zelf niet echt koken, dus het zal vooral gaan over wat ik ‘voor me geschoteld krijg’. Als ik het geheel bijzonder slecht of juist bijzonder goed vind, dan deel ik het op mijn blog. Ik wil dit keer aandacht besteden aan ‘Afghaans Restaurant Sarban’ in Tilburg. Continue reading

“Who’s got talent?”

Tv-programma’s zoals The Voice of Holland, So You Think You Can Dance, Bla Bla’s Got Talent etc. zijn voortaan moeilijk weg te denken van de beeldbuis. Ik denk dat we vooral kijken om het contrast tussen buitengewoon goed en erbarmelijk slecht te kunnen zien. Vervolgens aanschouwen we in ontzag hoe iemand een populair liedje anders maar toch mooi kan laten klinken met zijn/haar stem, intonatie en stijl… of we lachen om een of andere dorpsgek die denkt dat ie kan zingen/dansen, zodat we daar de volgende dag op school/werk over kunnen praten. Continue reading

‘De gekte die GTA heet’

Tenzij je “onder een grot” of “in een steen” woont (inside-joke) heb je geheid een of andere uiting van GTA langs zien komen. Misschien op je social media kanalen, wellicht op je favoriete nieuwssite of als whatsapp-foto van je vriend (verstuurd als reden waarom hij vanavond niet langs kan komen). Het lijkt alsof GTA V de hipste, beste en origineelste shit ooit is. Echter zijn er al een aantal (rond de 15 dacht ik) GTA spellen en spin-offs daarvan uitgebracht. Wat maakt deze zo speciaal? Continue reading

‘Knollen voor citroenen’

Wat zijn sommige autohandelaren arrogant en achterbaks zeg. De automarkt zit op z’n gat. Uit cijfers blijkt dat de verkoop in heel Europa is gekrompen, op nu.nl kun je dat lezen. Ze zouden dus mensen zoals ik (serieuze kopers) beter kunnen behandelen. Maar nee hoor, ik krijg allemaal kromme bedragen, inruilwaarden die minder dan de helft van de dagwaarde zijn, verborgen kosten (aflever-/rijklaar maken kosten), slecht taalgebruik (allochtonen en autochtonen), onbeschofte behandeling en geheimzinnig gedoe. Derhalve ervaar ik extra veel plezier en genot wanneer ik deze dan ‘nee-verkoop’ via de mail. Meneer de verkoper, wees eens hoffelijk en eerlijk alstublieft.

Author: Cihan Kilic

S-E-X !

Do I have your attention? ☺

Ik liep ooit, op een willekeurige dag, rond 16:00 over het schoolplein van de basisschool waar mijn broertje op zat (hij zit nu op de HAVO). Ik was onderweg naar een soort tussentijds gesprek over zijn voortgang. Met een trui aan en een jas eroverheen had ik het nog steeds koud. Niet ‘frisjes’ -zoals menig Nederlander het noemt terwijl ik tenen er af vries- maar gewoon echt koud. Ik loop daar dus, being cool en gewoon stabiel. Ik kijk naar links en zie daar twee kleine meisjes gekleed in het paars, Continue reading

“Valt er nog wat te klagen?”

Klagen doen we sowieso. Klagen over het weer, over service, over ouders, over school, over werk, vrienden en collega’s, politie en caissières, buren en politiek, et cetera. De mensheid zal altijd blijven klagen en zeuren. Klagen is typisch Nederlands zegt men wel eens. Omdat ik mezelf een beetje zie als een wereldburger ben ik het er niet helemaal mee eens. “Everybody complains.” Sommige landen meer dan anderen en sommige landen meer zichtbaar dan anderen. Mensen in China of Noord-Korea hoor je minder klagen, maar ik neem aan dat zij ook genoeg te klagen hebben. Als ik moest kiezen tussen klagen of een enkeltje naar een muffe, donkere cel dan zou ik het ook wel weten… Continue reading

“Games zijn kunst.”

Nee, er staat niet “games zijn kut”. Goed lezen. “Games zijn kunst”. Tenminste, dat is mijn mening. Er zijn vast mensen die het met mij eens zijn, en ook mensen die niet dezelfde mening delen. Maar goed, ik vind kunst sowieso gebaseerd op mening. Ik bedoel, de ene ziet de pracht, de gedachte en emotie achter een kunstwerk, terwijl de ander maar een ingelijst plaatje of standbeeld ziet. Kunst wordt geassocieerd met mooie dingen, niet? Continue reading

“Privacy is een moderne uitvinding.”

Privacy is een moderne uitvinding… vroeger had je immers geen privacy. Iedereen wist waar je woonde, hoeveel dochters/zonen je had, wat voor werk je deed/waar je goed in was, wat voor geloofsovertuiging je hanteerde, bij welke zuil je hoorde etc. Hedendaags is het een beetje anders… Continue reading